Wij in Europa hebben de gewoonte onszelf en de wereld uit te putten. Wij doen alsof de aarde van ons is. Deze uitputtingsslag, zowel fysiek als geestelijk, maakt ons afhankelijk. Terwijl wij graag geloven dat wij daardoor onafhankelijker worden.

Tijdens een van onze reizen door Ghana, werden wij getroffen door een Ghanees woord wat het tegendeel van dit (bij) geloof heel kernachtig uitdrukt.

Kuntinkantan. Dit woord is lastig te vertalen. Wij hebben er in het Nederlands geen woord voor.(!?) Wij kunnen het wel omschrijven:

“Maak jezelf niet groter dan je bent. Het is tijd voor nederigheid en dienstbaarheid.”

Dit woord heeft ons geholpen om op een andere manier naar Ghana te kijken.
Wat wij bijvoorbeeld soms zien als inefficiënt, blijkt in een aantal gevallen juist nodig om iets zorgvuldig te doen.
Iedere keer als het ons lukt om onze Nederlandse bril af te zetten en ons open te stellen voor het Ghanese leven, dan is er veel te halen.
Orde, regelmaat en voorspelbaarheid zijn voor ons Nederlanders noodzakelijk.
Een verblijf in Ghana leidt tot irritatie of nodigt uit tot overgave.
Wij hebben altijd tijd tekort. In Ghana is er tijd genoeg.
We zijn ervan overtuigd dat alles valt te realiseren als wij ons best doen. Het nadeel van deze overtuiging is dat het geluk in de toekomst ligt. Wij worden gedreven door de illusie van de maakbaarheid. Als wij bijvoorbeeld niet gelukkig zijn, dan denken wij; ik heb iets fout gedaan.

Wij begonnen ons te realiseren dat wij in de war waren door onze materiële superioriteit. Die is een feit. In de relatie tussen ons en de Ghanezen, veroorzaakt deze superioriteit dikwijls een hulpverlenende houding.
Als wij onze traditionele houding tegenover hulpverlening laten varen, heeft Ghana ons veel te bieden.

Dat willen wij graag delen met andere ‘Nederlanders’. Daarom hebben wij in 2007 de stichting Kuntinkantan opgericht.
Sindsdien hebben wij, met vallen en opstaan, een aantal activiteiten voor Nederlanders en Ghanezen georganiseerd.

Voor ons is de Ghanese aardse ongestructureerde samenleving tegenover onze Nederlandse overgeorganiseerde samenleving werkelijk een verademing. Dit relativeert onze manier van doen.

Monique en Lucien Ulrich